Technika Komputerowa

Jest procesem polegający na odtworzeniu wzorów fotomaski na podłożu półprzewodnikowym (w większości przypadków). Fotolitografie wykonuje się, w aby uzyskać powierzchnie z właściwym odwzorowaniem.
Proces ten jest wieloetapowy, z czego wyróżniamy kilka podstawowych faz: przygotowania powierzchni poprzez np. odtłuszczenie, nakładanie światłoczułej warstwy (najczęściej jest to emulsja światłoczuła), następnie następuje wygrzewanie, naświetlenia które przeprowadza się laserem ekscymerowym lub lampą rtęciową, następnie w etapie wywołania usuwa się część emulsji zależnie od jej polaryzacji, w dalszej części procesu wytrawia się płytkę i oczyszcza z pozostałej emulsji. Oczyszczanie następuje przez polerowanie płytki oraz poprzez trawienie plazmowe, w przypadku związków krzemu usuwa się warstwę jego tlenków metodami chemicznymi. Maskę przygotowuje się bardzo starannie można ją używać wielokrotnie, wykonuję się ja metodami litograficznymi. Naświetlanie jest momentem krytycznym w czasie wykonywania układów, maska musi być precyzyjnie ustawiona w stosunku do płytki, centrowaniem maski w poziomie i pionie zajmuje się specjalny komputer połączony z mikroskopem. Jak wynika z powyższego proces ten jest bardzo skomplikowany i pracochłonny. Obecnie rozmiary naświetlanych wzorów są ograniczone dyfrakcją wynikającą z praw optyki. Bez fotolitografii nie było by dzisiejszych komputerów oraz żadnych urządzeń do których budowy wykorzystuje się układy scalone.

Wafle krzemowe czyli to co wykorzystuje się do produkcji układów scalonych, powstają one z monokryształów krzemowych “hodowanych” w specjalnych fabrykach. Metodę produkcji krystalicznego krzemu wymyślił polski chemik Jan Czochralski urodzony 23 października 1885 roku w Krynicy. Tak, więc jak pewnie się domyślasz drogi czytelniku, monokryształy krzemowe produkowane na skalę przemysłową wykonuje się metodą Czochralskiego. Postać Jana Czochralskiego to temat na odrębny artykuł. Tutaj skupimy się tak jak napisano w temacie na waflach krzemowych. Wafel krzemowy to cienki plaster (obecnie około 200-300 ?m) wykonany z prawie czystego kryształu krzemu (99,9999%). Używa się go głównie do wytwarzania mikroprocesorów oraz innych układów scalonych, a także ogniw słonecznych. Wafle krzemowe wycina się z walca krzemowego za pomocą diamentowego ostrza, w dalszym procesie następuje czyszczenie wafla w specjalnym roztworze kwasowym aby usunąć z niego zbędne cząsteczki i naprawić mikropęknięcia powstałe w strukturze krystalicznej w czasie procesu cięcia, później wafle są polerowane.
Zależnie od przeznaczenia wafle mogą zostać podane procesowi teksturowania dla wytworzenia powierzchni z dużą liczba załamań co zwiększa efektywność ogniw słonecznych. Wafle krzemowe przeznaczone do produkcji mikroukładów elektronicznych poddawane są procesowi domieszkowania (czyli dodawania obcych jonów lub atomów do sieci krystalicznej) lub też procesowi implantacji jonów. W końcowej fazie wafel poddaje się procesowi fotolitografi w wyniku czego powstaje układ scalony o złożonej strukturze.

Deep Blue był komputerem grający w szachy, stworzony w laboratoriach IBM. Deep Blue jako pierwszy systemem komputerowy, wygrał partię szachów ze światowym mistrzem Garri Kasparowem.

Pierwsza wygrana partia odbyła się 10 lutego 1996 roku. Partia ta stała się znana, mimo że Kasparow wygrał trzy kolejne partie i dwie zremisował, ostatecznie wygrywając z komputerem 4:2. Deep Blue został mocno unowocześniony i nieoficjalnie nazwany “Deeper Blue”. Zagrał ponownie z Kasparowem w maju 1997 roku. Mecz zakończył się 11 maja wynikiem 3.5 : 2.5 dla komputera. W ten sposób Deep stał się pierwszym systemem komputerowym, który wygrał z mistrzem świata w meczu ze standardową kontrolą czasu. Projekt Deep Blue został rozpoczęty pod nazwą ChipTest w Carnegie Mellon University przez Feng-hsiung Hsu. Wyprodukowany system komputerowy nazwano Deep Thought - nazwa pochodzi od fikcyjnego komputera z książki Autostopem przez Galaktykę. Hsu został zatrudniony przez firmę IBM w 1989 roku i pracował z Murrayem Campbellem nad problemami obliczeń rozproszonych. System swoją siłę czerpie z siłowych metod przeszukiwania, używając 32-węzłowego klastra IBM RS/6000 SP, po 8 wyspecjalizowanych procesorów szachowych na każdym węźle. Program został napisany w języku C i pracuje w systemie operacyjnym AIX. Umożliwia to ewaluację około 200 milionów pozycji szachowych na sekundę. Pierwotnie funkcje oceny były napisana w uogólnionej formie, z wieloma parametrami do ustalenia np. jak ważna jest bezpieczna pozycja króla w stosunku do przewagi w centrum planszy itp. Optymalne wartości tych parametrów zostały wyliczone przez sam system, analizując tysiące rozgrywek mistrzów. Po przegranym meczu Kasparow powiedział, że czasami widział inteligencję w ruchach maszyny, których to ruchów on sam nie rozumiał. Zasugerował także, iż ludzie mogli pomagać maszynie. Kasparow żądał rewanżu, jednak IBM odmówił i nie rozwijał już Deep Blue.

W roku 1978 firma Intel rozpoczęła rodzinę procesorów x86, należących do kategorii CISC, stosowana w pierwszych komputerach PC. Nazwa x86 odnosi się do modelu programowego procesorów dotyczy pierwszych procesorów tej serii - od 8086 do 286, które były układami o architekturze 16-bitowej i wstecznie zgodne procesorem 8086, który z kolei wywodził się z 8-bitowego układu 8085.

Następne stadium rozwoju tej rodziny zapoczątkowały w 1985 procesory 80386, w których dokonano rozszerzenia słowa do 32 bitów, zachowując jednak zgodność z procesorami poprzednich serii. Tak zmodyfikowany model programowy x86 oznacza się symbolem IA-32 od Intel Architecture 32 bit lub x86-32. Model ten z czasem został rozszerzony o nowe technologie, wspierające zastosowania multimedialne, takie jak  MultiMedia eXtensions (MMX) oraz Streaming SIMD Extensions (SSE). Procesory oparte o tę architekturę stanowią większość procesorów używanych w dzisiejszych komputerach na całym świecie. Trzecim stadium rozwoju procesorów architektury x86 są procesory 64-bitowe. Model programowy takich procesorów, ze względu na wciąż zachowywaną zgodność z pierwowzorami x86, oznacza się symbolem x86-64. Rozwiązanie to zostało wprowadzone jednak przez firmę AMD, a dopiero później zaadoptowane przez Intela jako EM64T.
Zaznaczyć należy, że procesory o architekturze IA-64 nie należą do rodziny procesorów x86. Dzisiaj na rynku procesorów dominuje dwóch producentów Intel i AMD, obie firmy nieustannie ścigają się między sobą, dzięki czemu dzisiejsze procesory to jedne z najbardziej zawansowanych urządzeń na naszej planecie.